Leef jij of ben je vooral aan het overleven?

Leef jij of ben je vooral aan het overleven? Ik ben benieuwd wat voor antwoord jij daarop geeft. En ik hoop dat je zegt dat je leeft! Of: “ik ben mijn balans aan het zoeken”.  Want om mij heen en in mijn praktijk zie ik zo vaak mensen die aan het overleven zijn. 

Wanneer verdoven je nieuwe normaal wordt

Zelf heb ik ook een tijd gekend waarin ik vooral aan het overleven was. Ik stond op en deed iedere dag opnieuw alles op de automatische piloot. In mijn geval was ik vooral een chaotische piloot, die continu alles kwijt was; sleutels, afspraken, ik vergat alles. Ik dacht; ach ja, zo ben ik nu eenmaal. En zo kon het riedeltje zich steeds weer herhalen. Ook verdoofde ik mijzelf regelmatig, met een wijntje bijvoorbeeld. En dan niet één. Nee, het weekend was er om lekker te drinken en af te spreken, want dat is ontspanning, toch? Het voelde voor mij toen niet als verdoven. Meer als; ik ben gewoon gezellig! Eten had voor mij precies dezelfde functie. In één keer een hele reep chocola, een pak koekjes of een zak chips opeten? Het was voor mij geen uitzondering. 

Mijn stille storm

Stiekem vond ik het leven best zwaar. Ik ‘moest’ voor m’n gevoel zoveel en vond mezelf mislukt. Eén keer in de zoveel tijd stortte ik in. Soms zichtbaar voor anderen, soms niet (dan ervaarde ik het als een stille storm van binnen). Ik trok me terug op dat soort moment en vroeg mezelf regelmatig af waarom anderen wel zo (ogenschijnlijk) georganiseerd, gelukkig, fris en helder waren. En als kers op de taart gingen ze ook nog eens sporten! Die mensen met een uitstraling van; ik ben wie ik ben! Wauw! Daar keek ik tegenop. Maar het voelde voor mij zo ver weg. 

Dit is een glimp van de gevoelens en gedachten die ik kon ervaren. Vooral als ik een tijdelijke ‘ik kan niet meer’ breakdown had. Op dat soort dagen smeerde ik meestal een dikke laag make-up op mijn gezicht, pepte mezelf op en deed naar buiten toe alsof er niets aan de hand was. Ik leefde op de automatische piloot.

Wat raakt mijn verhaal in jou?

Jezelf verdoven of “op de automatische piloot leven” gebeurt niet altijd bewust. Het sluipt erin en langzaam maar zeker wordt het onderdeel van je routines en gewoontes. Inmiddels herken ik dit bij mezelf, soms al ver van tevoren. Het lukt me nu om er zonder oordeel naar te kijken. Het is oké en ik hoef er niet meer tegen te vechten. Zolang er maar balans is, en bewustzijn. Merk ik dat het een aantal keer per maand voorkomt dat ik mezelf verdoof, dan nodig ik mezelf uit om te voelen wat ik nodig heb. Waar loop ik van weg? Is er iets dat gezien of gehoord mag worden. Ik nodig je uit om hetzelfde te doen.

Waarmee verdoof jij jezelf?

• Sporten
• Werken
• Bezig blijven
• Netflix, binge watchen
• Roken
• Social media
• Online shoppen
• Schoonmaken en opruimen

Van overleven naar leven

Ik schrijf dit terwijl ik op mijn bed zit, met mijn laptop op schoot en ik blik terug op de jaren die achter me liggen. Ik voel een glimlach opkomen en voel dat ik leef. Ik ben dankbaar voor de inzichten die ik met vallen en opstaan heb mogen verkrijgen en de lessen die ik over mezelf heb mogen leren, en ik vraag me af hoe jij jouw leven op dit moment ervaart. Jij hebt jouw eigen verhaal, je eigen verleden, je eigen (kleine of grote) trauma’s, je kwaliteiten en momenten waar je trots op bent. Leef jij? Of ben je aan het overleven? Het is een vraag die je zomaar veel waardevols op kan leveren.